Neyse

Söylemek istedigin öyle çok sey oluyor ki bazen; henüz açiga vurmadigin sözlerini sakladigin, yüreginin bir tek senin tarafindan bilinen o haznesinde, söz konusu sözlerin yarattigi "Önce ben!" "Önce ben!" izdihamindan hiçbiri firsat bulabilip de, dilinden yahut kaleminden dökülemiyor. Çogunlugu, o haznede, oldugu yerde ezilip telef oluyor. Içinin yanmasi seklinde tezahür ediyor bu; atesi söndürebilme adina içme istegi doguruyor sende. Bazilari, biraz ilerleyebildikten sonra düsüyor, yitip gidiyor. Huzursuzluk kapliyor içini; kendini sokaklara atasin, kendin disinda her ne varsa onunla mesgul olasin geliyor. Ve çikis kapisinin hemen arkasinda, sirtindan vuruluyor kalan son sözler. Içinde bir belirsizlik; ne ölesin, ne de yasayasin kaliyor artik. Derken tam bu noktada, çarklar arasinda bir Neyse beliriyor...(Tanitim Bülteninden)