Neşet Ertaş Yürü Bre Fani Dünya

O ses, saz ve sözden ibaret bir Anadolu bozkiriydi. Her nagmesi, her nefesi, her suflesi pekmez tadinda, sira kivaminda ve serbet serinligindeydi. Onun ince kesilmis kaytan biyiklari Anadolu’nun mahcup, minnettar, mütevazi cumhuriyet algisiydi. Onun son dügmesine ve bogazina kadar iliklenmis gömlegi Cumhuriyet devletine saygisiydi. Onun ufacik bedeni insan olmanin onurunu tasiyan bir maya, onun her kelimesi yürekten gelen, millete ve vatana saygili cümleleri bir töre, bir örf, bir haya manzumesiydi.
Onun bozlaklari bizi kâh Agri’nin zirvesine çikarir, kâh Van Gölü’nün dibinde yüzdürür, kâh Iç Anadolu yaylalarinda mola verdirir ama nihayetinde sonu mutlulukla, kavusmayla biten gözü açik rüyalar gördürürdü.
Onun avazi, onun hançeresi, onun sinesi Türk insaninin isyani, garipligi ve mahzunlugu kokardi. Onun türküleri, bag bozumlarinin, harman yerlerinin, ekin dermelerin, döven sürmelerin, portakal bahçelerinin, pamuk tarlalarinin ve aniz yanginlarinin türküsüydü.
Onun türkülerinin sözü Yunus Emre’nin, Mevlana’nin baslattigi, Asik Veysel’in Sarkisla yollarinda, Sivas’in donunda, ayazinda, karinda, çiftinde, çubugunda kislattigi özdeyis sergileriydi.