On yedinci yüzyil Osmanli siirinin özge üsluplu sairi Nef’î (1572 ? - 1635), Dîvân’lari (Türkçe, Farsça), Sihâm-i Kazâ’si ve Tuhfetü’l-Ussâk’i ile bilinir. Nef’î’nin Türk edebiyatinda kaside sairi olarak taninip sivrilmesi konusunda bütün kaynaklar birlesir. Nef’î’ye iliskin monografiler, incelemeler, edebiyat tarihleri ve tezkireler onun özgün bir ses sairi oldugunu özellikle vurgularlar. Ebüzziya’nin bu monografisinde de Nef’î’nin Osmanli siirine getirdigi yeni ses ve taze söylem, kaside ve gazellerindeki deruni ahenk, ezgi ve tini onun en belirleyici özellikleri olarak karsimiza çikar. Yine ayni biçimde hayati rintçe kavrayisin getirdigi söyleyis kudreti, heybetli eda ve siir musikisi Nef’i’nin diger üslup özellikleri olarak belirir.