Nasirüddin Tusi'de Varlık Ve Uluhiyyet

Elinizdeki kitapta XIII.yüzyilin önde gelen filozof ve ilâhiyatçilarindan Nasîrüddin Tûsî’nin varlik ve ulûhiyyet düsüncesi incelenmektedir. Bu baglamda düsünürün Arapça ve Farsça kaleme aldigi eserlerinden hareketle varlik, mahiyet, varlik-mahiyet ayirimi, varlik alanlari, yokluk, hal teorisi, yüklem olarak aklin itibarlari, mümkün varligin taksimi, Tanri’nin ispati, sifatlari ve fiilleri gibi konular üzerinde durulmaktadir. Tûsî’nin varlik ve ulûhiyyet anlayisinin genel hatlariyla Ibn Sînâci gelenekle uyum içinde oldugu, ancak basta imkânin sübûtî bir özellik olmadigi ve maddeyle (heyûlâ) ilgili görüsleri olmak üzere bir kisim noktalarda bu gelenekten ayrildigi ortaya konulmaktadir. Ayrica kitabin girisinde Tûsî’nin hayati ve entelektüel biyografisi hakkinda ayrintili olarak bilgi verilmektedir.