TÜKENDİ
Insanoglu Adem babamizdan beri mutluluk aramistir. Simdilerde insanligin halinden memnun olmadigi bir zaman diliminde yasiyoruz. Bunun adi; belki depresyon mevsimi, depresyon yüz yili, belki de gerçek mutlulugu uzakta degilken hep uzakta sanma hissi Mutluluk kendi içimizde, belki de yüregimizdedir Bunun yani sira; baskalarinin gözyasi kimilerini mutlu edebilir. Kiskançlik, kimimizin gözünde bir perde olusturur. Üzülmeyi unutturur, yanmayi unutturur, aglamayi unutturur, düsmanlarimizin mutlulugu bize gülmeyi unutturur. Kendimizi düsman gördügümüz kisilerin yerine koyarak düsünsek onlarin derdi bizim derdimiz olsa düsmanimizi sevebilsek, asil insanlik orada baslamaz mi?