Metcezir

Bir erkek eg?er sadece acıya alıs¸kınsa mutluluktan ürker, tıpkı karanlıg?a alıs¸mıs¸ yarasaların ıs¸ıktan dehs¸ete düs¸üp kaçması gibi; öyle deg?il mi?
Bazen bir erkeg?i en çok korkutan mutluluktur. Her an bozulabilecek bir mutluluk, her an sona erebilecek bir film gibidir. Bir kadınla öyle bir mutluluk sınırında dolas¸ırsın ki aniden çıkıp dolas¸mak istersin sokaklarda yalnız bas¸ına. Bu mutluluk senin ruhunu bile s¸as¸ırtır, zira o yas¸a kadar hiç o kadar mutlu olmamıs¸sındır. Ne kendi ailende öyle bir sevgi görmüs¸sündür ne de bir bas¸ka kadın sana o mutlulug?u yas¸atmıs¸tır. Bazı erkeklerin çaresizlig?i çocukluklarına deg?il, kendi ruhlarındaki en derin karanlıg?a kadar gider ve hiçbir kadın o noktaya kadar inmemis¸tir daha önce.
Oysa günün birinde dog?ru kadın o adamın karanlıg?ına uzanır ve oradaki tek ıs¸ıg?ı, mutluluk ve huzur ıs¸ıg?ını aniden yakıverir. Adamı kendini sakladıg?ı ve ciddi ilis¸kilerden kaçmasına neden olan o karanlık odadan çıkarır, onun çaresiz ruhunu yeniden mutlu eder: Eg?er as¸k bir hayat öpücüg?ü deg?ilse bas¸ka nedir ki?