Mesnevi Aşk Şeriatı İkinci Defter

Musa’ya su vahiy geldi:
Kulumuzu bizden ayirdin. Sen ulastirmaya mi geldin, yoksa ayirmaya mi? Kadir oldukça ayriliga ayak basma. Bence en hoslanilmayan sey ayriliktir. Ben, herkese bir huy, herkese bir çesit istilah verdim. Ona metih olan söz, sana zemdir; ona göre baldir, sana göre zehir!
Biz ise temizden de pisten de uzagiz. Agirliktan da ariyiz, çeviklik ve titizlikten de! Kullara ibadet edin diye emrettimse bir kâr, bir fayda elde edeyim diye degil, kullara ihsanlarda bulunayim diye.
Biz; dile, söze bakmayiz; gönle, hale bakariz.
Kalp husu sahibiyse kalbe bakariz, isterse sözünde kulluk ve asagilik olmasin! Çünkü gönül cevherdir... söz söylemekse araz. Bu yüzden araz, âriyettir, maksat cevherdir. Musa, edep bilenler baska, cani, ruhu yanmis âsiklar baska.
Âsiklara her nefeste bir yanis var.
Yikik köyden haraç, ösür alinmaz. Hatali söz söylerse bile ona hatali deme. Kanina bulanip sehit olursa, yikamaya kalkisma. Sehitlere kan, sudan yegdir. Bu yanlis söz de yüzlerce dogrudan yeg! Yürü, sarhoslardan kilavuzluk arama.
Elbisesi paramparça olana yamadan bahsetme.
Ask seriati, bütün dinlerden ayridir. Âsiklarin seriati da Allah’tir, mezhebi de. Lâl’in, lâl oldugunu ispat eden bir damgasi olmasa da, ne çikar? Ask, gam denizinde gamlanmaz ki!