Mesnevi Adem Toprağı Beşinci Defter

Allah, hayra ve serre ugramak, sinamak üzere Âdem’i yaratmak istedigi zaman, özü dogru Cebrail’e;
Yürü, yeryüzünden bir avuç toprak ödünç
al.buyurdu. Cebrail hizmete bel baglayip âlemlerin rabbinin emrini yerine getirmek üzere yeryüzüne geldi. O, buyruk kulu, yere el atti. Toprak, kendini çekti, çekindi.
Dile gelip yalvardi;Tek yaratici hürmetine beni birak, yürü git, canimi bagisla. Benden yaratilacak insan, tekliflere ugrayacak, tehlikelere düsecek. Allah hakki için beni birak, alma. Allah seni seçti, Lehv’deki bilgiyi sana gösterdi. O lütuf hakki için vazgeç benden. Peygamberlerin de elçisi olacaksin. Sen vahiy caninin hayatisin bedeni degil. Israfil bedenlere can verir, sen cana can verirsin. O yüzden Israfil’den üstünsün. Sonra Mikâil bedenlere biçim verir. Senin çalismansa aydin gönlü riziklandirir. O kile vergisiyle etegini doldurmustur. Senin rizkinsa kileye (tarti) sigmaz. Kahir ve siddet sahibi Azrail’den de üstünsün. Rahmetin, gazaptan fazla ve üstün oldugu gibi. Arsi bu dördü tasirlar. Sen bunlarin padisahisin. Hakikatte uyaniklik bakimindan dördünün en yücesi en üstünüsün.