Malan Barkirin Zorunlu Göç Öyküleri

90’li yillarda Türkiye’nin dogusunda yasananlarin üzerinden henüz 20 yil geçti. Evleri, köyleri bosaltilan insanlar, bir daha eskiye dönemeyecek sekilde, derinden degisen hayatlar yani kisaca ‘karanlik yillar’. Bugün, zorunlu göçle topraklarindan koparilmis insanlarin konu edildigi akademik çalismalar, kitaplar, istatistik veriler bulmak hiç zor degil elbette. Ancak tüm bu çalismalarin ana meselesi göçün yarattigi yoksulluk, issizlik, suç oranlarindaki artis.Peki ya insanlar? Kayiplari, özledikleri? Hiçbir zaman ait hissedemedikleri yeni topraklarda, bir gün döneriz belki diye umutla hatirladiklari köyleri, evleri? Kaybolan kültürler, diller? Özlem Yagiz, D. Yildiz Amca, Emine Uçak Erdogan ve Necla Saydam bu sorularin artik cevaplanmasi gerektigini düsünerek bir yolculuga çikiyorlar ve o insanlarin izini sürüyorlar. . Asimilasyonu, göç sonucunda yerlesilen topraklara karsi hissedilen ya da hissedilemeyen aidiyet duygusunu, özlemi, göçü yasayan insanlarin geçmise bakislarini, gelecege dair ümitlerini, göçten sonraki yasamlarini anlamaya, aktarmaya çalisiyorlar. Insanin hikayesine bakiyorlar!