TÜKENDİ
Siirin ironisi bu iste! Çesitli hinzirliklarla dolu bir siir, tutar okurun karsisina “Mahcup“ bir yüzle çikar. Bilmem ki hinzirligin da mehcubiyetin hallerinden biri oldugunu söylemeye gerek var mi? Varsa, iste o, Engin Turgut’un bütün siiridir. Bazen adi “Küs“ olsa bile, “Küs“ten “Bayan Elma“ya, “Mucize Tozlari“na oradan “Mahcup“a uzanan bir siir, ’samimiyet’le ’tedirginlik’ arasinda gider gelir, siire uzak bir dünyanin ancak yakinliklarla yasanabilir olduguna önce kendini sonra da bizi inandirmayi görev bilir. Bütün iyi sairler gibi, Engin Turgut’u da iyi sair kilan özelliklerin basindaysa elbette ’sahihcilik’ gelir. Onun siiri d-sahiden “Mahcup“ kilan, biraz da kederinin altindaki bu gülümseyistir. Hem aslinda her iyi sair de biraz “Mahcup“ degil midir? Haydar Ergülen (Tanitim Yazisindan)