Sonra korkunç bagirmalar basliyordu. Zehre lanet ediyordu, küfrediyordu. Ölümün çabuk olmasi için yalvariyordu. Kendisinden daha kötü bir krize giren Charles’in içirmek istedigi seyi katilasmis kollariyla geri itiyordu. Charles ayaktaydi, mendili dudaklarinin üstünde, agliyordu. Kendisini topuklarina kadar sarsan hiçkiriklar solugunu kesmisti. Felicite odanin içinde suraya buraya kosuyordu. Homais, kimildamadan duruyor ve derin derin gögüs geçiriyordu. Madame Canivet kendine her zaman çok güveniyorsa da kafasinin biraz karistigini da seziyordu.