Lisanül Etibba Tabiplerin Dili

Tarihî metinlerimiz, gerek yazildiklari dönemin dil özelliklerini, gerekse yazildiklari dönemin ve metinde islenen konu ile ilgili bilim alaninin söz varligini ortaya koymasi bakimindan büyük deger tasimaktadirlar. Bu metinler üzerine günümüze kadar pek çok çalisma yapilmis, yazildiklari dönemin dil özellikleri tespit edilmis, söz varliklari ortaya konmustur. Bunlar arasinda, tarihî tip metinlerimiz ve tip sözlüklerimiz barindirdiklari söz varliklari dolayisiyla, gerek dilciler ve sözlükçüler için, gerekse basta tip bilimi olmak üzere bitki bilimi, zooloji, ilaç bilimi vb. bilim dallari için de bir hayli büyük degere sahiptirler. Osmanli döneminde 14. yüzyilda büyük bir gelisme gösteren tip ilmi ile ilgili bu dönemde telif ve tercüme pek çok eser vücuda getirilmistir. Gerek bu yüzyilda ve gerekse sonraki yüzyillarda bu telif ve tercüme faaliyetleri devam etmis, hekimlere yol gösterici nitelikte, hastaliklarin tedavisi, sifali bitkiler, sifali terkipler ve benzeri konulari içeren birçok eser kaleme alinmistir. Bununla birlikte tip terminolojisinin büyük çogunlukla yabanci dillere dayanmasi da bazi müellifleri harekete geçirmis, Anadolu tabip ve hekimlerinin karsilastiklari terminoloji sorunlarini çözebilmek maksadiyla tip sözlükleri kaleme alinmistir. Bunlardan en önemlilerinden biri de çalismamiza konu olan, Hezarfen Hüseyin Efendi’nin hazirladigi Lisânü’l-Etibbâ adli eseridir.