La Frida

Bedenim beni birakacak. Oysa ben, hep o bedenin kurbani olmusumdur; biraz asi de olsa bir kurban iste. Biliyorum, aslinda birbirimizi yok edecegiz, böylece mücadele sonunda ortaya hiçbir galip çikmayacak. Düsüncenin, sirf hasar görmemis olmasindan ötürü, tenden olusan öteki maddeden kopabilecegini düsünmek ne hos ve sürekli bir yanilsama.

Yasadiklariyla bas etme yolunu ararken bu dünyaya sikismis ruhunu sanatiyla yatistirmaya çalismis, sanat tarihinde ‘Frida Kahlo’ olmus bir kadin. Belki de sadece biraz olsun nefes almak için resim yapmis bir sanatçi. Gözlerinize inanamiyorsunuz, heyecandan elleriniz titreyerek aliyorsunuz size uzattigi çiçekleri. Bununla da kalmiyor, kolunuza giriyor, nehir boyunca ilerlemeye basliyorsunuz. Ama dikkatli olun, fazla hizli yüreyemiyor bu acilariyla yogrulan kadin. Sag bacagi aksiyor, dayanilmaz agrilar giriyor. Ne yasadigini ve hissettigini anlamaniz imkansiz ki zaten o da bunu istemiyor. Sadece kendisine eslik etmenizi ve yol boyunca gülümsemenizi arzuluyor. Eglenceli hikayeler anlatiyor, iliskilerini, kardeslerini, Diego’yu! Orada duruyor, derin bir soluk aliyor, oturup dinlenmek istiyor. Onu bir türlü kendine getiremiyorsunuz, gözyaslarini siliyorsunuz ellerinizle. Yasami karsisindaki durusuna asik olamadan edemiyorsunuz. Gerçekten elinizde degil bu!