Köy Enstitülerinin Kısa Tarihi Anılar Ve Tanıklıklarla

Egitim, “Ülke çocuklarinin birlikte ve esit olarak almak zorunda olduklari bilim ve kültürdür.” Mustafa Kemal Atatürk, 1 Mart 1923 gibi çok erken bir tarihte, “egitimden beklentilerini” iste böyle tarif etmistir. Bundan bir yil sonra da sunlari söyler: “Korkuya dayali ahlâk, bir erdem
olmadiktan baska güvenilir de degildir.” Genç Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucu kadrolari, yüzyillarin biriktirdigi toplumsal esitsizliklerle, geri kalmislikla ve bagnazlikla mücadeleye giristiklerinde, ellerindeki en güçlü silahin akilci ve bilimsel düsünce oldugunu düsünüyorlardi. Bunun içindir ki henüz Kurtulus savasi sürerken, yurt disina genç egitimciler gönderdiler; dogmalardan arinmis, çagdas, bilimsel, yasami karsilayan bir egitim modeli kurabilmek için gecelerini gündüzlerine kattilar. Iste Köy Enstitüleri, uzun yillar süren arayislarin, devrimlere olan bagliligin ve bitmek tükenmek bilmez mücadele azminin bir sonucudur. Bilinçli, üretken, aydin ve uygar insanlar yetistirme amaci, enstitüleri özgün ve diger örneklerden farkli kilan en belirgin özelligiydi. Köy Enstitülerinin vizyonu toplumu kendi içinden canlandirmak, misyonu üretimin nicelik ve niteliginiartirmakti. Bu hedeften sasmadan çalismalar on yil daha sürdürülseydi bir adim ötesi "Çagdas bir Türkiye”idi.Küçükkayikci, dünyada daha önce uygulanmamis, biryerlerden örnek alinmamis özgün egitim modeli olanKöy Enstitüleri’ni, Türk Egitim Devrimcilerininyasamöyküleri esliginde, anilara, belgelere vetanikliklara dayanarak akici ve sürükleyici bir üslupla anlatiyor.