Korku Madalyası Şiirler

Caddenin uzak ucundaki gökdelenin bombos hayaletine bakiyorum.
Bir tespihin uyuz korkusunu yerlere döken reklam panolarina...
Gökyüzünde hiç kus yok ve sokaklarda tek insan!
-Evrenin en hizli süvarisidir zaman, hiçbir ölünün yataginda beklemez. -

Duvardaki ayna eski bir gecenin karanligini tel tel egiriyor odamda.
Gümüsi aydinligina siziyorum sirli camin. Ayaklarimin altinda bir
Kaplumbaganin korkak yavasligini sürükleyerek usulca.
Saygili, sessiz.
-Zamanin agir yüküdür aynalarda biriken. -

Bana itaat etmiyor aynadaki huysuz maske. Basini öne egmis, kafasindaki
Derin yara izini gösteriyor. –Baba, vurma baba!-
Kim konustu? Ben mi, yoksa yüzümü aynadaki çocugun yüzünden
siyiran giyotinin çaliskan agzi mi? Geçmisteki simdinin yarasini bu
issiz kentin kâgittan heykeline, bir korku madalyasi gibi asan zavalli hikaye.