TÜKENDİ
Simdi sussun tüm sözcüklerin afilli sitemleri… Boyun büksün tüm bestelerin umut sözcükleri… Sairin kifayetsizliginden yükselsin gönlün elemi! Insanlik basini egsin önüne ve kapasin gözlerini karanligin görkemine… Simdi, ölüme kapilsin tüm hayat belirtileri, 301 sayisinin bir rakamlar siralamasi olmadigini bilsin bu asrin fedaileri!Yazanin, gelecege biraktigi en büyük isyanidir bu hikâye, bizlerin vakitli göremedigi, önüne geçemedigi ölümlerin itirafidir bu! Ellerinde, k’ömür karasi ahitle ölüme giden maden isçilerinin hayatlarinin unutulmamasinin, geride kalanlarin görülmesinin arzusudur bu menkibe! Yoksa ne bir ananin feryadi bir siir içindir, ne körpe gelinlerin hicrani yazana malzemedir. Soma’li erkeklerin alinlarinin teri, 432 yetimin ahi’dir bu kitabe!Ey gözleri önce ölüme, sonra vebale dokunacak olan gönlün sahibi; ömrün yettigince unutma isçinin emegini, yetimin sefkate muhtaç gözlerini… Ölüme degil isyan, degil mi ki her ölüm vakitlidir geldigine! Simdi mevsim bir hüzün bestesi ve ölüm ihmalin ikindisi! Degil mi ki kiyametin vaktidir ikindi!