TÜKENDİ
Karanliklar ülkesinin tepesinde bir isik belirdi. Ülkede yasayan herkes onun bu ülkeyi aydinlatmaya gelen bir yildiz oldugunu sandi. Oysa o, kaderin gerçek bir cilvesiydi. Büyüdü, büyüdü ve büyüdü. Karanliklar ülkesi o güne kadar hiç olmadigi kadar aydinlandi. Inanilmaz derecede isik saçan o cismin hayat vermeye gelen bir yildiz degil de felaket getirmeye gelen bir meteor oldugunu anlamak çok güç olmadi. Beklenen çarpisma gerçeklesti ve tas tas üstünde kalmadi. Küller etrafa saçilip tamamen söndükten sonra karanliklar ülkesinde yine tek bir isik kalmadi. Aslinda eskiye göre degisen bir sey olmamisti. Tabii artik içinde hiç bir hayat belirtisi kalmayan viran bir ülke disinda... Fakat o da nesi, enkazlardan birinin altindan sesler duyuldu. Hayatta kalmayi basarabilmis ve hapsoldugu enkaz altindan çikmaya çalisan bir canin sesiydi bu. Nihayet enkazin kapagi açildi ve küllerin arasindan bir insan çikti. Karanliklar ülkesinde hayatta kalan tek canliydi o. O bir savasçiydi. Bu ülkenin savunma birliklerine bagli bir savasçiydi. Yanina silah almadi, onlari küllerin arasinda birakti. Sonra da gökyüzüne yükselip o meteorun geldigi ülkeye dogru yol almaya basladi. Artik onun tek istedigi o meteoru gönderenlere burada ne tür bir katliama yol açtiklarini haykirmakti. Yolun açik olsun savasçi... Yolun açik olsun. Cennetin Çocuklari romani...