Klasik Türk Edebiyatında Alegori

Zihindekini dogrudan aktarmak imkânsiz oldugundan edebiyat, yazarin veya sairin kastini okura dogruya en yakin bir biçimde aktarabilmek adina kimi edebî sanatlar ve ifade biçimlerini devreye sokmustur. Zihindekini aktarma biçimlerinden biri olan alegori, dilsel ve sanatsal gerekliligin yani sira, asil söylenmek isteneni “herkesin” degil de “bir zümre veya grubun” anlamasini temin etmek gibi siyasi nedenlerle de kullanilmistir.Alegorinin en basarili örnekleri Bati’da Le Roman de la Rose, The Faerie Queene, The Pilgrim’s Progress; Dogu’da Hayy bin Yakzan, el-Gurbetü’l-garbiyye, Hüsn ü Dil, Mihr ü Mâh ve Hüsn ü Ask ile verilmistir.Klasik Türk edebiyatindaki alegorinin kendine has özelliklerini tespit etmeye çalisan Açil bu kitapta, Plato’dan bu yana kullanildigi düsünülen bir anlatim teknigi olarak alegorinin kavramsal çerçevesini belirledikten sonra Arap, Fars, Urdu, Çagatay ve klasik Türk edebiyatlarindaki alegorik eserler üzerinden bu teknigin tarihsel gelisimini göstermeyi ve bir örnek vasitasiyla alegorinin eserlerdeki isleyisini ortaya koymayi hedeflemektedir.