Kitapsızlar Türk'ün Okuma Ile İmtihanı

Bir ülke düsünün ki, sokaktaki adamdan siyasetçisine kadar, ‘bilgi toplumu’ndan ‘bilgisayar toplumu’nu anliyor olsun.
Kütüphane denildiginde, sikici mekânlar; kütüphaneci denildiginde, kitaplarin tozlarini alarak raflara dizen asik suratli, gözlüklü ve topuz saçli kadinlar; kitap denildiginde ise, iyi niyetli yaklasimla, ders kitabi ya da olumsuz anlamda, suç unsuru akla gelsin.
Gelismis dünyada, “halk üniversitesi” unvaniyla taçlandirilan halk kütüphanelerinin, devletin sirtinda yükmüsçesine yerel yönetimlere “yikilmaya” çalisildigi; okul kütüphanelerinin, adi var kendi yok kütüphaneler seklinde oldugu; üniversite kütüp-hanelerinin ise, kampüs içi yol kaldirimlarindan daha az öncelikli kabul edildigi bir ülke düsünün.
O ülke ki, “ben de okumak istiyorum ama zamanim yok” yalanina siginan insanlari, günde ortalama alti saat televizyon izliyor olsun.
Böyle bir ülke, acimasiz bir rekabetin yasandigi uluslararasi devler liginde nasil yer alir ve lider ülke konumuna nasil yükselir?