TÜKENDİ
ururlu, kibirli, asi ve ödünsüz genç Julien;kendi bireysel degerleri soylu sinifin deger yargilarina çarptikça geriye itilir. Hastalikli gibi görünen psikolojisi belki de toplumsal farkliliklara bir isyandir. Hayati, yanindan ayirmadigi iki bavuluna sikistirmis, ömrünün son yillarini küçük bir Italyan kentinde konsolosluk yaparak kazandigi üç bes kurusla sürdürmek zorunda kalmis Henri Beyle (Stendhal); aynen Julien Sorel gibi ödünsüz, aksi, ömür boyu aski aramis, kendini kabul ettirmek istemis ve yalniz kalmis, “hep bir tren istasyonunda kendisini götürecek treni bekleyerek” yasamistir.