Kırmızı Bisikletim

Çok mutluyum Allah'im ve bu mutluluk beni korkutuyor! Insan, mutluluktan hiç korkar mi? Korkuyor iste... Alismaktan korkuyor... Hep ya sonrasi aklinin bir kösesinde... Çok gülen çok aglar misali. Öyle alistirilmis bünyemiz ve bu mutluluk bünyemize çok gelmis olmali ki bir gün ansizin bir sey demeden çekip gider. Gidenler, geride koca bir enkaz birakirlar. Aldigin her darbeyle yikildim sanirsin. Yikilmamissin, yuvarlanmissindir. Yuvarlanmaya devam edersin. Her seferinde öldüm sanirsin ama ölmemissindir. Sadece yaran kaniyordur. Merhemi giden de ararsin, kabuk tutmasina yardim edeni görmezsin. Sonra yaran kabuk tutar ve yasadigini yeniden hissedersin.
Hayat ya, iste ne zaman meydan okuyacagi belli olmuyor. Iste orada senin sinavin basliyor. Yarayi açip giden mi, yoksa yaranin kabuk tutmasina yardim eden mi? Ya gitmeler de masumsa