TÜKENDİ
Torunlarimla beraber adeta yeni bir yasama adim attim. Onlarla beraber yeniden büyüdüm. Bitip tükenmez masallar, öyküler anlattim onlara. Anlattiklarimdan hiç degilse bazilarini unutmasinlar diye bir gün yazmaya basladim. Iste bu kitabin öyküsünü de Idil’e borçluyumIdil televizyon seyrederken, ürkek ve üzgün bir çocuk sesinin biraz da sanki korkarak hep ayni ezgiyi tekrarladigini duymus: “BABA BENI OKULA GÖNDER.” Iki damla yas, göz pinarlarindan tasip yanaklarindan süzülüvermis. Ona bazi gerçekleri anlatmanin zamani geldigini bu gözyaslarini görünce anladimÖnce masallarimi, sonra öykülerimi, daha sonra romanlarimi kaleme alirken, bana hep torunlarim yol gösterdi, isik tuttu. “Kirlangiç Okulu”nu yazarken, kapali kapilar ardinda, o hüzünlü ezgilerin bundan böyle mirildanilmamasini diledim bütün kalbimle. Hep yakardim ki, kizlar “Uzak uzak tepelere ev kurmasinlar!” diyerek aglamasinlar. Anlatmak ihtiyaci ile yazdim; ama biliyorum: daha anlatmam, yazmam gereken çok sey var...