TÜKENDİ
Zaman ve kosullar insanlari böylesine umursamazca bir yerlere sürüklerken herkes elinin gücü yettigince saglam bir dala tutunmak istiyordu, fakat bazen tutundugumuz dallar bizden daha güçsüz çikiyor ve elimizde kaliyordu. Elimizde kalan ciliz dallar bizi derin kederlere bogarken bogazimizda bir seylerin dügümlendigini hissediyor, yüregimizde sisli bir bosluk olusuyor, fakat buna ragmen umudun sönmeye yüz tutmus son kivilcimlarini soguk ve aksak nefesimizle üfleyip canlandirmaya çabaliyorduk durmaksizin. Hayat böyle sonsuza dek giden tuhaf bir çabalama ve yitip gitme savasinin kendisiydi iste. Hayata karsi asilan her engel bizi daha da güçlendirirken, içten içe bir yerleri çürüttügünü görmeyiz ve o çürüyen yerler gün geçtikçe büyür büyür ve bizi ansizin tutundugumuz dallardan kül parçaciklari gibi ufak bir rüzgârda her bir yana savurur.