TÜKENDİ
O gece yattilar. Mustafa yine her günkü saatte kalkti, hazirlanip çikti. Havanin dünkünden farki yoktu. Arabayi çalistirip avludan çikarken kafasi karmakarisikti. Bir yani “Jandarmaya gitmelisin. Derken, diger yani, ”Hele birkaç gün yat kulaginin üstüne, bekle.” diyordu. Köyden çikip, yokus asagi ilerlerken, sanki bir yerlerden birileri çikacak, kursun yagmuruna tutacakmis gibi geliyordu. Dün gece bir seye çarptigini zannettigi yere gelince, hiç istememesine ragmen durup indi. Eline el fenerini aldi, sarampole dogru tuttu. Iki tarafta gidip gelerek her yere dikkatle bakti. Ne bir fren izi, ne bir kan lekesi, hiçbir sey göremedi. Hatta yoldan çikarak çamlarin arasina bile bakti. O kadar korkuyordu ki, elinde tuttugu feneri düsürecekti neredeyse. On dakika kadar aramasina karsin bir sey bulamayinca, içi rahatlar gibi oldu. Acaba dün gördükleri bir hayal miydi? Hani olur ya, insan bazen güpegündüz bile olmadik seyleri, varmis gibi görebilirmis. Iyi de, silah seslerine ne demeli? Onlar da mi hayal?