TÜKENDİ
Kiraz, visne ve zerdalilerin epeyi bir süre önce tomurcuklari açmisti. Ilk firsatta gururla meyvelerini olgunlastirip ballandiracaklardi. Bütün bunlar zaman aliyordu ama imkân dâhilindeydi. Toprak, ana gibi hepsine kol kanat geriyor, kendi yerlerinde muhafaza ediyor, boslukta dagilip perisan olmalarina izin vermiyordu. Onlara sabir ve sükûn ögretiyor, ruhunun sirasini emsinler diye zerre zerre üzerlerine saçiyor ve günes de ona yardim ediyordu. Isi ve isik olgunlassin, tatlansinlar diye armagan veriyordu. Âdeta Tanri’nin konugu varmis gibi gökyüzü alabildigine seffaf, mavi ve aydinlikti. Muhtesem bir ziyafet vardi. Elest günü ziyafeti. Yaratilisin ilk günü âdeta bütün meleklerin daveti vardi. Sanki insanoglunun ne sekilde yaratilacagi konusunda istisarede bulunacaklardi. Melekler seklinde mi? Hafiz “Melekler aski tanimiyor, bilmiyorlar.” demisti ya.