TÜKENDİ
Keske hep çocuk kalsaydim...Dinledigim her masalin ardindan hayatin tozpembeliginde bogulsaydim ve inansaydim, gerçekten kurdun karninin kesildiginde babaannenin çikacagina, parmak çocuklara, öpüldügü zaman prens olan kurbagalara...Keske gerçeklerle hiç tanismasaydim.Kimseyi karsiliksiz sevmeseydim, mantik denen o asabi çehreyle hiç karsilasmasaydim.Büyük yaramazliklar yapip, küçük cezalar alsaydim…Yüzümde hiç eksilmeyen kocaman gülücükler olsaydi, beni taklit etselerdi ve herkes benimle beraber çocuk olsaydi.Ayakkabi numaram yirmi besi geçmeseydi...Ellerim minicik, ayaklarim küçücük fakat hayallerim kocaman olsaydi ve hiç yikilmasaydi.Ölüm nedir bilmeseydimASK nedir tatmasaydim, öfke nedir görmeseydim, yalan nedir duymasaydim, kalbim hiç kirilmasaydi veya bunlari hiçanlamasaydim. Keske çocuk kalsaydim.Avucuma denizi doldurabilseydim, kuslar gibi özgürce uçabilseydim, hayallerle yasasaydim, masallarda dolassaydim,basparmagimi digerine degdirip birdenbire tekrar çocuk olsaydim...Keske sevmeseydim… Yarali bir kalp birakmasaydim ardinda sevdigimin. Basimi yastiga her koyusumda babaanneminmasal anlatisini tercih edebilseydim uykusuz gecelerde dökülen gözyaslarima… Ve dinleyemeden de yasayabilseydim kalbimin sesini…Ve Keske Hep Çocuk Kalsaydim, Kanayan Kalbim Degil de Dizlerim Olsaydi...Seyhan Kartal