TÜKENDİ
“Bütün bu yüzyillar boyunca kadinlar, erkegi oldugundan iki kat büyük gösteren bir ayna görevi gördüler, büyülü bir aynaydi bu ve müthis bir yansitma gücü vardi. Böyle bir güç olmasaydi dünya hâlâ bataklik ve balta girmemis ormanlardan ibaret olurdu. Savaslarda zafer kazanildigi duyulmazdi... Çar ve Kayzer ne taç giyerler, ne de tahttan inerlerdi. Uygar toplumlarda hangi ise yararlarsa yarasinlar, bütün siddet ya da kahramanlik eylemlerinde aynalar gereklidir. Iste bu yüzden Napoléon da Mussolini de kadinlarin erkeklerden asagi oldugunda bu kadar israrcidirlar, eger onlar asagida olmasalardi kendileri büyüyemezlerdi.”Kendine Ait Bir Oda, Virginia Woolf’un 1928 yilinda kapilarini kadinlara yeni yeni açmakta olan Cambridge Üniversitesi’ndeki kiz ögrencilere hitaben yaptigi bir konusmasi üzerine sekillenmistir. Ingiltere’de kadinlarin seçme ve seçilme hakkini elde etmelerinden bir yil sonra yayimlanan kitap o tarihten günümüze feminizm tartismalarinin locus classicus’u olageldi. Jane Austen ve Charlotte Brontë’den, kadinlarin niçin bir Savas ve Baris yazamadiklarina; Shakespeare’in hayali kiz kardesinden bugün de tartisilmaya devam eden kadinin yoksullugu ve namusu basliklarina, hatta yaraticiligin dogasina kadar uzanan genis bir yelpazede kalemini özgürce oynatan Woolf, kadinlara edebiyat alaninda bir çikis yolu gösteriyor.“Bir kadin eger kurmaca yazacaksa, parasi ve kendine ait bir odasi olmalidir,” diyen Virginia Woolf’un sesi, aradan geçen sekseni askin yila ragmen gücünü ve etkinligini koruyor.