Kendine Açacağın Bir Pencere

Agaç, agaç olsun diye bir tohumcuk düsmeli yere.Bir tohum çatlayip açilmadan bir agaç olamiyor.Bir seyler bozulacak elbette.Bir kabuk kirilacak.Sonra birileri bir seyler konusacak.“Ne?” “Tohum, artik o bildigimiz tohum degil, degisti” diyecekler…Oysa tohum, agaç olmakla mesguldür.Agaç olmakta olan tohumlari bir çubukla dürtüp,“Hey ne oluyor sana?” dersek, o sakin sakin, olmasi gereken agaci olabilir mi?Birak tohum çatlasin, içinden çikan çiksin, kabugu çürüyüp topraga düssün…Varligin için, bir tohum oldugun için, agaç olmak istedigin için kimseden özür dileme.Kendin olmak için, tohum olmak için, agaç olmak için kimseden izin isteme.Kimsenin sana “Aferin, iyi düsünmüssün” demesini bekleme.Sadece ol…Kimsenin seni alip daha güneyde bir ormana veya sehirde harika bir villanin bahçesine tasimasini bekleme.Nereye aitsen orayi bul, orada büyü.Kollarini açip büyüyen yapraklarinla, kendi topraginda, ait hissettigin yerde…Ve zaman ver.Dogada hiçbir sey acele etmiyor.Zamanin bir tohuma dokunan, kiran, çatlatan, bekleten, açan, tazeleyen, büyüten, bambaska bir seye dönüstüren gücünü ancak hayranlikla izleyebiliriz biz.Dogada yetisen seylerin hangisi bir gecede büyüyor?Dogan hangi bebek ertesi gün yürüyebiliyor?