Kelam Atomculuğu Ve Kaynağı Sorunu

Kelâmcilarin olusturdugu atom teorisi, Islâm düsüncesinin kendine özgü paradigmasi içinde özel bir konuma sahiptir ve Allah-âlem iliskisi konusunda bazi Islâm filozoflarinin savunduklari kâinatin ezelîligi fikrine karsi, bu fikri çürütmek amaciyla gelistirilerek sistemli hale getirilmis bir teoridir. Kelâm Atomculugu “kendisinden baska parçaya bölünemeyen parça” (el-cüz’üllezî lâ yetecezzâ) kavramindan hareketle, kâinatin yaratilmis oldugunu kanitlamak üzere ortaya atilmistir. Alternatif bir Islâm ontolojisi kurmayi hedefleyen bu teolojik doktrin, her seyin merkezine Allah’i koyarak O’nu bütün olaylarin dogrudan fâili yapar. Köklerini, ilâhî ilkenin mutlak askinligini ve en asagi canlidan en yüksek Akil’a kadar bütün varliklarin bu ilke önünde “hiçligini” beyân eden Islâm’in kendine has karakterinde bulur. Bugün modern bilimde kâinatin fiziksel yapisina dair tartisilmakta olan bazi fizik kuramlari da kelâmcilar tarafindan asirlar önce gelistirilen bu onto-teoloji doktrininin sistem içinde yer alan önemli birkaç ilkesini dogrulamaktadir. Son tahlilde Kelâm Atomculugu, bize kâinatin var olusu konusuna farkli bir gözle “yeniden” bakmayi teklif etmekte ve kâinati farkli açilardan temasa edebilecegimiz perspektifler sunmaktadir.