Kayıp Yıllar İnci'nin Hikayesi

Eskiyanin dünyaya hâkim olmayacagina yürekten inaniyorduk. ‘Devrimin sanli dalgasi dünyamizi saracak,’ güzel günler görecektik. Tek yol devrimdi, bunu her yere yaziyorduk. "Kalabalik caddelerde yürürken insanlari izliyordum. Yürüyüs yapiyor, ayaküstü bir seyler yiyip içiyordu insanlar, ben ölüyordum; çocuklarini parklara götürüyorlardi, ben ölüyordum; nefes aliyordu insanlar, ben ölüyordum; dogum günü pastalari esliginde yeni yaslara giriyorlardi, ben ölüyordum; her gün dogumuyla birlikte yeni umutlar tasiyarak yeni günlere basliyordu insanlar, ben ölüyordum" "Dolunayla aydinlanmis bahçede oturuyorduk. Masaya özenle yerlestirdigi mumlari yakmaya çalisirken onu izliyordum. Yirmi yil önce yasamis olmaliydik bunlari, oysa biz birbirimize sevgi sözleri bile fisildayamamistik. Omuzlarimizda ‘milyonlarin mutsuzlugunu’ tasiyorduk, bireysel mutluluklari götürüp uzak köselere birakmistik. Bizim mutlu olmamizin yolu halkimizin mutlu olmasindan geçiyordu. Simdi o her mumu özenle yakmaya çalisirken, bir yandan onu izleyip diger yandan geçmisi düsünüyordum burukluk, hayal kirikligi arasinda bir yerde" Suçlari sadece ezilenleri düsünmek, onlar için mücadele etmek olan bir avuç gencin, gençligi aceleye gelenlerin hikâyesi

Yazar Hakkinda:
Kullanilan Reklam Mecralari :
Facebook, Instagram, Google