TÜKENDİ
Sair, toplumsalin, rasyonel ve kilgisal evreninin disinda, dilin kavrayis olasiliklarinin sinirlarinda gezinerek insani dünyayi etkileyen ama farkindaligimizin disinda kalan büyük kuvvetleri, antikitenin ozanlik geleneginde oldugu gibi dile getirmek, insanliga duyurmak, yari kutsal bir sezisle numenik dünya ile insanlarin dünyasi arasinda, hayatin ritmini kozmikle irtibatlandiran sacerdotal bir aracilik yapmak durumundadir. Wittgenstein’in dedigi gibi dünyayi dogru sekilde görmek isteyen ifadeleri asmak zorundadir. Iste siirin asil fonksiyonu aklin ve dilin sinirlarini, ifadenin sinirlarini asarak dogrudan bir dünya deneyimi için metafizik bir davettir.