TÜKENDİ
Aynaya bakti,Güzel olan ne varsa yanaklarindan akiyordu..Tutamadi,Avuç içlerine sigmadi bir türlü kirilganligi..O, o kadar küçüktü iste. Bir o kadar da masum..Ama yine de cesaretliydi..Hep en hafifini, en mesrebini seçti kelimelerin.Ne dese, ne söylese hissettikleri karsisinda az kalirdi çünküAvazi çiktigi kadar küfretmeliydi.. O, o kadar yalnizdi kiNe kadar sevse iflah olmazdi teni..Küçüktü bir kere, güvercinler gibiydi yüregiDokunsan duracakti, biraksan gitmeye meyilli.. Hayati boyunca ip üzerinde bir türlü yürümeyi beceremeyen bir cambazdi o,Ipleri dolandi bir gün bacaklarina,Iste o gün bu gündür,Hangi agir lafi hangi cümleye satacagini,Dünyanin neresine sokup rahatlayacagini sasirdi.YaniKüfretmeyi de beceremedi,Güzel cümleler türetip kafiyesine denk hayatlarin içinde ölmeyi de...