Kalbimin Kuzey Kapısı Trabzon

Kentlerin insana verdikleri kadar, veremedikleri de etkili olur yasanti üzerinde.Hatta kentin verdiklerinden çok, veremedikleridir belirleyici olan.Istemeyi, ummayi, hayal etmeyi, hayallerin ardindan gitmeyi ögretir insana yokluklar, yoksunluklar…Trabzon bana, dünyaya dair ilk ipuçlarini veren kent oldu:Essiz dogasi be yagmuru ile bereketi, Dik yamaçlari ile direnci,Türküleri ile siiri, Deniziyle de sonsuzlugu gösterdi.Oldugum yerde kalkmak a da bana gösterilen sonsuza dogru,bir insan ömrünün elverdigince yol almak benim tercihimdi.Simdi oturmus bunlari düsünür – yazarken, ilk adimlarimi atip ilk sözcüklerimi söyledigim Arafilboy’u, okumayi – yazmayi ögrendigim Zeytinlik’i ilk oyunlarimi oynadigim Hacikasim’i, babamin ve annemin hatiralari ile yasamaya devam eden Çömlekçi’yi, çimenlerinde yuvarlandigim Boztepe’yi, Atatürk’ün el – ayak izlerini tasiyanSoguksu’yu, denize, gemilere bakip, öteleri düsündügüm Ganita’yi, Ayasofya’yi, Faroz’u, kivir kivir uzayip giden Zigana Geçidi’ni, köpük köpük çaglayanlari, daglari saran komarlari ve zifin çiçeklerini, karayemisleri, denizi, balikçilari ve martilari düsünüyor, “onlar olmasaydi, ben kim olurdum?” sorusunu aklima bile getirmiyorum”