Kader Çiçekleri 2 Umuda Yolculuk

On, on bes adim ilerilere kadar gidip, önüme geçiyor, onu çogunlukla; renk, renk bir çiçek kümesinin basinda; merakla çiçeklere egilmis, küçük bir çocugu sever gibi, sevgi ve sefkatle çiçeklerden birini ya da bir kaçini avuçlarina almis, koklar buluyordum.
Adeta kendinden geçip, imgeleminde yarattigi baska dünyalara gitmis, derin bir vecde girmis gibi, yanindan geçip gittigimin farkina varamiyordu.
Bu kendinden geçis sirasinda gözleri; o iri pirlantalar daha irilesmis, renkleri biraz daha açilmis, derinliklerinde mutlulugun kivilcimlari çakarak hayalindeki hülyali bir noktaya takili kalmis, gözbebekleriyle gülümsüyor oluyordu.
Bu anlar da zayif yüzüne; dudaksiz, minik agzinin kivrimlarina göz bebeklerinden tasip gelmis gibi öyle bir tebessüm takiliyordu ki, ona; meleklere özgü, masum bir güzellik veriyordu.
Yapmaciksiz, saf bir mutlulugu simgeleyen, ruhunun derinliklerinden açip gelen bu ak çiçekler ne kadar güzel, ne kadar çocuksu ve ne kadar sicacikti.
Çok az insanin görüp hissedebildigi, güzelligin ruhunu görüp, duyabiliyor olmaliydi.