Kaçamak Notlar Psikoyolsuzluk

Beyin ile düsünüyordu insan, yürekle degil. Önce eksikler tamamlanmali, çukurlar doldurulmaliydi. Yoksa magarada mi yasanmaliydi? Önce korkakligi gizlemek için takinilan dürüstlük tazelenmeliydi. Kanilanlar ve inanmaktan korkulanlar lanetlenmeliydi.Lanet yolsuzlugun yolunda olan baska insanlar tanidik bir gün. Kayiplariyla övünüyorlardi. Sonra sözcükler korkutmaya basladi bizi. Neredeyse konusmak mümkün degildi. Bir dönem sustuk. Her kelime bir baslikti. Bir dönem basliklardan tiksindik... Bir yol bulamadigimiz için kendimize lanet ettik aslinda.Tartisma konusu yaratan her sey biraz muammaydi... Bir kelime üzerine kafa yormaktansa, en iyisi bulana dek beklemekti. Inanmaktan ya da kelimelere takilmaktan daha iyiydi... Yaratilis mesela. Olmak, var olmak, yok olmak, hiç olmamak. Bu da kategorize olmakti sonuçta: kategorisizligi seçenlerin kategorisi... Ve kategorisizlik ile beklemek arasinda fark vardi. Kelimeler çok insafsizdi.Agnostik bile olamiyorsak çok isimiz vardi. Bir sey olmak zorundaligina sitem etmek bir ise yaramadi. Bir sey olmaliydik… Adini koyamadik. Yine de isim bulanlara saygiliydik.