Kabul Olan Duam

Insan görür mü her gün, Kâbe’sini rüyasinda?
Ben görüyordum iste. Hem de inanin her gece.
Hatta her geceden de ziyade,
bir gecede defalarca görüyordum onu rüyalarimda.
Sanki Kâbe’mle konusmusum gibi karsilikli oralara varinca. Anlasmisim gibi onunla sanki.
Sanki: “Sen dönünce evine, benim hasretim çok agir gelecek sana bunu biliyorum,” demis gibi bana. Merhamet etmis gibi bana.
“O yüzden de her gece rüyalarina girecegim senin” demis gibi.
Halimi anlamis gibi, sezmis gibi hissetmis gibi…
Vefali bir dost gibi O bana…
“Bu zor günlerinde seni yalniz birakmayacagim,”
demis gibi.
“Sen hiç merak etme, ben her gece ugrayacagim sana,”
demis gibi.
Her gece rüyalarimda O benim.
Canim benim. Cigerim benim. Kâbe’m benim.
Biricigim benim. Her seyim benim…
En güzel seyim benim…
Yalniz birakmiyor gerçekten de beni,
bu zor günlerimde var olsun…
“Benim gibi degersiz olan bir insani da kaideye alip,
rüyalarina kadar giriyorsun ya ey Kâbe’m.
Ne diyeyim ki ben Sana?
Tesekkür ederim ey Kâbe’m Sana.
Hakkini ödeyemem Sen’in asla…”