TÜKENDİ
Hayatin içinde kalamamisiz. Hayat; içimizde ukte kalmis.Tek bir kaliba sigmiyor Melda Zirek’in kadinlari. Jöle kivaminda adeta. Büzülen, süzülen, sikisan, ama sürekli kendini doguran. Çogalan, genisleyen ve kocaman olan. Tasan. Ele, yürege, gönle sigmayan rengârenk kadinlar. Kendilerini çeliskileriyle var eden bu kadinlar, çesitli biçimlerde siziyor yazarin satirlarina. Bazen bir öyküye bazen de bir siire ya da denemeye dönüsüyorlar. Hayatin içinden gelip hayata kafa tutuyorlar. Tabii sadece kadinlar anlatilmiyor Jöle Kadinlar’da. Annesiz büyüyen çocuklar, kendilerini sorgulayan politikacilar, boslukta yüzen adamlar, gazetelerin üçüncü sayfalarindaki cinayet haberlerini biriktiren kocalar, çocuk damatlar, basarisiz palyaçolar ve digerleri. Kusurlari ve erdemleriyle insana odaklaniyor Melda Zirek. Bir yandan kadinin kozasini aralamaya çalisirken diger yandan da bu kozayi örmeye çalisan erkegi dile getiriyor. Ilk romani Bulanti’da da insanin varolus sorunsalini anlatimin odagina koyan Zirek, Jöle Kadinlar’la bu sorgulama alanini derinlestiriyor.