TÜKENDİ
“Yüz gün oldu babam öleli. Ölümün bana bu kadar yaklasabilecegine inanmazdim. O hep küçük bahçemde dolasir, duvarlari yoklar, oradan çatiya akip tahta nalinlariyla üzerimizde gezerdi. Ama kapiyi zorlayip içeriye kadar girebilecegini ve bunca yilin Nalbant Asim’ini soluksuz birakacagini düsünmemistim. Gece herkes uyurken koydugum gözlerin tam yüz gündür ayni kavanozun içinde Nalbant Asim! Hâlâ mavilikleri durulasmadi.“
Izmir Postasi’nin Adamlari, öyküleriyle son yillarda adindan söz ettiren Ahmet Büke’nin ilk öykü kitabi. Yayimlandiginda kendine özgü sesi ve biçimiyle hemen dikkatleri üzerine çeken bu öykülerde günlük yasamin alçak sesli ama etkileyici esintisi var. Ahmet Büke, yalnizca yasadigi kentin degil, Türk öykücülügünün de ara sokaklarini iyi tanidigini, iyi okudugunu ortaya koyuyor Izmir Postasi’nin Adamlari’nda.
(Tanitim Bülteninden)
Izmir Postasi’nin Adamlari, öyküleriyle son yillarda adindan söz ettiren Ahmet Büke’nin ilk öykü kitabi. Yayimlandiginda kendine özgü sesi ve biçimiyle hemen dikkatleri üzerine çeken bu öykülerde günlük yasamin alçak sesli ama etkileyici esintisi var. Ahmet Büke, yalnizca yasadigi kentin degil, Türk öykücülügünün de ara sokaklarini iyi tanidigini, iyi okudugunu ortaya koyuyor Izmir Postasi’nin Adamlari’nda.
(Tanitim Bülteninden)