TÜKENDİ
Fethiye’nin nemli gözlerinden, “Benim gibi yapacaktin. Astiminin var senin, çabuk çikmaya çalis,” sözlerini okuyorsun. Sicak su, küvetin deliginden sonsuza gidercesine akiyor. Bir an önce terk etmesi ögretilmis gibi delicesine. Terk etmeyi ögretmeli her kadina, kadin esir degildir yazilmali alinlarina, diye aklindan geçiriyorsun. Suyun kaçisi, bedenini görmek istememesinden belki de. Fethiye’nin varligini hissetmesen, sen de gözlerini hep kapali tutmak istiyorsun.
Iskeletine yer yer yamanmak istemis de becerememis etlerini, yesilden mora dönen kabarik yollar yapmis damarlarini, birleserek kocaman olmus kahverengi lekelerini görmemek için sabuna boguyorsun tümünü. Köpük köpük örtüyorsun üstlerini. Fethiye, köpükten firlamis meme basini, “Kadin yaslaninca her organi sönebilir ama meme baslari asla!” der gibi gözüyle isaret ediyor. “Alti ay su verme bebege, daya memenin basini, tosun olur,” diye söylerdi anneannen; animsiyor musun? “Evlenmem ben onunla,” diyerek agladiginda “Piç mi doguracaksin?” bagirtilariyla apar topar imami çagirip kiymislardi nikâhinizi. Bebeginin piç degil de tosuncuk olmasiyla baglandin hayata.