İsyan Remzinin Çilesi Ölünce Biter 3

Sokak lambalarinin altin sarisi savkinda ahmakislatan; agir agir sedasiz, nur gibi yagiyordu mübarek. Tipi, dolu ve hatta tas yagarsa, ne fark eder ki? Kor bile yagsa bana misin, demezdi, tarif edilemez bir isyanin dorugundaydi çünkü Cubir: Vay Kel Hiso Sen, çingeneyi bekçi yapmislar, bekçilik silahiyla ilk önce babasini vurmus, demek istiyorsun. Ama merak etme, o isi analigim Hewes yapti, hem de silahsiz. (Kahkahalar had safhadaydi.) Ve kendi kalibresinde dev gibi bir adamla evlendi, gitti. Bekçi olursam eger, babam olmadigina göre, belki de seni vururum. Agit yakan bir anne: Oyyy, bu ne istir ya Rabbim!.. Benim bildigim savaslar kanli geçer, buzlu degil! Baksaniza, kinali kuzumun kani bile beyaza benzer, akmamis, damarlarinda öylece duruyor deyip yürekleri dagliyor, isyan ediyordu Remzi’nin kafasi böylesine karma karisik iken ve bedeni bir anaforun içerisinde yuvarlaniyorken; Dilek’in kalbi de, disari çikma adrenalinine kapilan, azatlik bir kusun tek basina kafeste biteviye kanat çirpinisi gibiydi Sehrin sokaklarina yansiyan, tipki çok vahim bir sey olsun diye kisilan bir lamba gibi zayiflatilmis bir ay isigi vardi Yazarin epope niteligindeki serüven romanlari, tarihi de günümüzü de irdelemeye devam ediyor.