TÜKENDİ
Düsünce tarihi, bir anlamda insanligin tarihidir. Insanligin ortaya koydugu medeniyetler, bu düsünce ve felsefe birikiminin verimli neticeleri olarak ortaya çikarlar. Hâkim ve baskin görüs olarak ileri sürülen tez; maalesef felsefe ve hikmetin kaynagini sürekli Bati'da, daha dogrusu Antik Yunan'da arama çabasi içerisindeki anlayistir. Son yillarda bu "dogmatik" tabu, artik yerini daha bilimsel bir temelle hareket eden baska görüslere terk etmektedir. Artik bir kisim Batililarin da söyledigi gibi, Hint, Misir ve Babilliler'in tefekkür birikimi, Antik Yunan'i besleyen en önemli kaynak durumundadir. Islâm felsefesine gelince; Müslüman Hakîmler/filozoflar, Kur'ân ve Sünnet'in hikmet külliyatindan alabildigince beslenmis ve arkasindan Antik Yunan, Iran-Sasanî ve Hint felsefe kaynaklarindan kapsamli bir sekilde yararlanmis ve nihayetinde özgün bir felsefe insâ etmislerdir. Bunu gerçeklestirirken de Bati'daki türdeslerinin aksine, referans kaynaklarini gizlememis ve böyle bir "kompleks" içerisine de düsmemislerdir. Ortaya çikan Islâm Felsefesi, düsünce tarihinin yaklasik dört bes asir hükümranligini üstlenerek hem Bati'yi hem de Dogu'yu etkileme kapasitesine sahip bir felsefe gelenegini, tartismasiz bir sekilde insanliga sunmustur. Felsefe ve aklî düsünce alaninda ulasilan birikim ve külliyât, Islâm dünyasina "altin çagi"ni yasatmistir. Bunun neticesi, -Gazzâlî'ye kadar dönem için söyleyecek olursak- Bagdat merkezli Abbasî Medeniyetinin uygarlik sahasina çikmasi ve gelisimi olmustur.