TÜKENDİ
Ey!” dedim “Ey dünya, ey kader, ey!” Biraz askerceydi öldürüsüm, biraz ask ve ihanetin çözülmemis bilmecesi. Ele güne karsi ates besledim içimde günese karsi. Ekmek ile kan arasina konan taslari gibiyim gurbetçiligin. Kisa sürmüs uzun bir yolculugun yolcusuyum simdi. Kösede bir basimayim. Her gece son yatmam diye uzandigim ranzalarda bir basimayim. Saatlerle, çentik günlerle, aylarla bir basimayim. Kisa ve yaza hazirligim olmadigi dört mevsimin soldugu aksamlarin ve sabahlarin olmadigi bu yerde tiyatrolarin sayimlarin ortasinda görüs gününde bir basimayim. Üsümediklerimi, yanmadiklarimi bilemedigim taksitli satislardan uzakta bir basimayim alip basimi gidemedigim bu karanlik resimde.