İmkansız Hayatlar Darüşşafakalıların Anıları 1873 1950

Ne zaman eski okulumdan içeri girsem, çocukluk anilarimin etkisi altinda kalir, içime bir anlatilmaz çocuksu duygu ezikligi siner. Ramazan geceleri sahurdan sonralara dek kosup oynastigimiz serin salonun yesil boyali, siyah çizgili sütunlarina kapanip, doya doya aglamak gelir içimden. Ne oldu o günlerimiz, nerde o arkadaslarimiz? Simdi biz nerelerdeyiz?Ya bos çekenler? Hiç onlari unutamiyorum. Bos çekenler hep aklimda.1926’da Darüssafaka’nin giris sinavini biz yüz çocuk kazanmistik. Aklimda kaldigina göre okula 30 çocuk alacaklardi. Bahçede, merdiven dibinde kur’a çekiliyordu. Çocuklar gelip, elini torbaya sokuyor:“Bos!..”“Bos!..”Bos çekenler, boynu bükük, küskün, dargin dönüp gidiyorlardi, agliyorlardi.Ilk doluyu ben çekmistim.Simdi düsünüyorum, aci aci düsünüyorum! Ya bos çekseydim?.. Belki okuryazar bile olamazdim, simdi yoktum. Bütün bir hayat, bir kâgidin üstünde “bos” yada “dolu” yazili olmasina bagli...Bos çeken çocuklar ne oldular, neredeler?Aziz Nesin