İlim Ve İlim Yolcuları

Bir müftü efendiye gelen bir misafir, müftünün dört-bes yaslarindaki çocugu ile konusurken, ona ”Bakalim, en çok kimi seviyorsun?” diye sorar. Çocuk “Peygamberimizi”, diye cevap verir. Misafir bu beklenmedik cevap karsisinda “Ya Allah’i?” deyince, çocugun cevabi su olur: “Allah’in cehennemi varmis, bizi yakacakmis. Annem bana, ‘Kizim söyle yaparsan, böyle yaparsan Allah cehennemde yakar’ diyor, ben de onun için Peygamberimizi seviyorum. Çocuk üzerindeki bu hatali telkinin tesirini kaldirmaya çalisan arif misafir, “Kizim ama Allah’in cenneti de vardir. Sen çocuksun, Allah seni sever. Sevdiklerini de cennetine koyar” diyerek, cennetin güzelliklerini anlatmaya çalisirsa da, fazla tesir edemez. Çünkü çocuk, bu tehlikeli telkini yuvadan, anneden almistir. Halbuki anne, çocuga arada sirada cehennemden bahsetse bile, daha çok cenneti nazara vermeli, “Kizim, bunu yaparsan, Allah seni cennetine koyar, cennette su güzel, su tatli seyler var” demesini bilse, onun hayal ve hatira dünyasini cennetin güzel tasvirleriyle süslemis olsaydi, vazifesini yapmis bulunacakti.