İkinci Yeni Aykırı Sözşörler

2. Dünya savasinin yikima ugrattigi, insanin evrendeki konumunun daha önemsizlestigi, silahlarin yok edici gücü karsisinda insanin böcege dönüsmüs yeni konumlanmasinin yarattigi ontolojik sorunsal, dogal olarak Ikinci Yeni siir akimini da etkilemistir. Bu dönem, artik iç dünyasina dönük, kötümser, gelecek kaygisi doruk noktasinda dolasan, diger insanlara ve kendine süpheyle yaklasan, Tanri kavramini sorgulayan, varolus sorunu içinde hayatini hangi yöne dogru biçimlendirecegini bilmeyen insanin çagidir. Üstelik Ikinci Yeni siirinin üretim dönemi, Dünya Savasi’nin meyvesi olan ve dünyayi iki farkli kutba bölen Kapitalizm-Komünizm eksenli Soguk Savas döneminin de etkilerinin kitle psikolojisini sekillendirdigi bir çatisma sürecine denk gelir.Siddetin hâkim olmasi ile birlikte, sag-sol çatismalari, isçi sendikalarinin eylemleri, mezhep farkliliklarina dayandirilarak olusturulan düsmanlik gibi kavramlar, dönemin ana niteligini olusturur. Bir yandan geçim derdi, diger yandan ise yasamini sürdürmek için köylerini, kasabalarini terk edip kentlere gelen Türk insaninin yasadigi varolussal tedirginlige ve ayak uydurma çabasina eklemlenen siddetin ortasinda kalan bireyin konumu genel anlamda trajik özellikleri ile Cemal Süreya, Edip Cansever, Sezai Karakoç, Ece Ayhan, Turgut Uyar, Ilhan Berk ve Ülkü Tamer'in siirlerinde kendine önemli bir yer bulur.