İki İnsan İki Anıt Eduard Zuckmayer Walter Strauss

... Sonra yeni binaya tasinildi. Zuck yaslanmisti. Yeni bina bu yakariyi tanimiyordu. Arada bir duyulsa da bu tinilar sagir duvarlara bir sey söylemiyordu. Ona yabanciydi. Onu hiç içine sindiremedi. Bu duvarlar, huzuru, bilgeligi ve barisi henüz tanimiyordu. Taniyacak firsati da kaçirmisti. Çünkü o ‘gül bahçesi’ bu binanin hiçbir duvarina dayanamiyordu artik. O bina, gel-gitle bir yükselip, bir alçalan koyu renk, (gücü kendinden gelmeyen) hirsli sularin çevreledigi ve dövdügü kayalik bir adaydi sanki. Dingin ve güzel bir atmosferde, kendisiyle barisik olaganüstü gayretin ve büyük bilginin degerini bilmesi olanaksizdi. .... Hanna’yi kaybedip yalniz basina yasamaya basladigi günlerden birinde sabah kahvaltisindan hemen sonra, aliskanligin da etkisiyle terasa çikti, sezlonga uzandi. Nasil olduysa uykuya daldi. Gitme vakti geldiginde çan, tipki Hanna’nin ona dokundugu günlerdeki gibi çaldi ve Strauss’u uyandirdi. Hanna’nin yaptigi sandi, uyku mahmurlugu içinde ve hemen seslendi: -Tamam Hanna, simdi geliyorum. Rüzgar, terastaki cani tam da Strauss’un kalkmasi gereken dakikada hareket ettirmisti.