İki Bacaklı At Ya Da Dört Bacaklı İnsan

Kesildigi yerden iki kafa daha çikaran ejderhalari andirir Iran Yeni Sinemasi. Ama bu ejderha, yapici ve insancildir. Sansürle, baskiyla zindana kapatilmasi, ona essiz bir dil kazandirir. Imkânsizliklar karsisinda o tutar, parmakliklarinin demirinde yeseren çiçekler eker. Gün isigini yakalamak için olaganüstü bir kivraklik gelistirir ve bunu gözlem gücüyle, özgüveni yüksek bir yalinlikla derinlestirir.Erelvanli söyle diyor : ‘Aklimin en iyi örneklerinde, karakterler bizi tek bir nesnenin pesine takarlar : Bu kimi zaman sira arkadasina bir an önce ulastirilmasi gereken bir defter olur, kimi zamansa ‘solungaçlari dans eden’ kirmizi bir balik. Bazen kanalda yüzen bir ayakkabiyi takip ederiz, bazen Cennet’ten kovulmaya veya Cadi’nin tuzagina düsmeye sebep olan elmayi.Birçok filmin hikâyesi içimizi acitir, ama bizi hüngür hüngür aglatmaz. Yeri geldiginde gülümsetir, ne var ki kahkahalara bogmaz. Ele aldigi sorunlari gözümüze sokmaz, gözümüzün önüne getirmekle yetinir. Umut vr aydinlik ise hep orada bir yerdedir, asla eksik olmaz.’