İbn Sina'da Tanrı Evren İlişkisi Ve Şehristani'nin Ona Yönelttiği Eleştiriler

Islam felsefesinin “Büyük üstad”i (es-seyhü’r-reis) Ibn Sina, çogu elimizde olan bereketli çalismalariyla Islam dünyasindaki Messai felsefesinin zirvesi sayilmis ve hala da sayilmaktadir. Çünkü o islam düsünce tarihi açisindan, kendinden önceki tüm egilimlerin doruk noktasini temsil ettigi gibi, kendisinden sonra gelen her egilimin de kaynagi durumundadir. Dolayisiyla o bu tarih içinde merkezi bir konuma sahiptir. Bu nedenle onun görüsleri bilhassa Gazzali’den sonra bu düsünce içindeki felsefe elestirilerinin neredeyse yegane hareket noktasini teskil etmistir. Bu elestirilerin temelini metafizik konular olusturmaktadir. Iste bu çalismada da bu konularin mihverini teskil eden “Tanr-i Alem Iliskisi” ve bu baglamla ilgili olarak kelamci olan “Sehristani’nin Elestirileri” ele alinmistir. Yani bu çalisma, bir taraftan, Islam düsüncesinin tartisilmaz degerlerinden olan Ibn Sina’nin sözü edilen konudaki düsüncelerini anlama çabasi iken, bir taraftan da onu elestirme ‘furyasina’ kapilan bir Müslüman kelamcinim olcukça iddiali bir baslikla kaleme aldigi “Kitabü’l Musaraa (Güres Kitabi)” eserinden ona yönelttigi elestirileri ortaya koymaya amaçlamistir.