TÜKENDİ
Yine bahar gelecek ve agaçlarin, çiçeklerin üzerine sebnemler düsecek. Cemreler isitacak havayi, suyu ve topragi. Tohumlar basak verecek, günes zirvelerdeki buzlari eritecek. Yagmurun arkasindan gökkusagi çikacak. Evren son sözünü söyleyinceye kadar sadece bekle! Fulya gökyüzüne bakti ve cennette olmayi diledi. “Sanki garantim varmis gibi...” diye geçirdi içinden. “Yüce Allah, kendi ruhundan üfleyerek yarattigi kulunu, neden yakmak istesin ki?” diye düsündü ardindan. Doganin söyledigi sarkilar esliginde, ruhu bedeniyle dans etmek istiyordu âdeta; yapraklarin hisirtisi, yagmurun sesi, rüzgârin ugultusu, olaganüstü devinimler yaratiyordu yüreginde. Kucaklamak istiyordu sanki bütün evreni. Ruhu alçalip yükselerek kâh gökyüzüne çikiyor, kâh yeryüzünde süzülüyordu. Ellerini gökyüzüne açarak Yaradan’in varligini hissetmek için dönüp duruyordu semazen misali. Hayatin anlamini arayan bir kadinin yasami, ilginç bir tesadüf sonucu eline geçen kitap sayesinde degisecekti.