TÜKENDİ
Bir darbeyle uçuruma savrulan koca bir gençligi ve hiç yere harcanan bu hayatlarin enkazinda yasama tutunmaya çalisanlarin çektigi tarifsiz acilari anlatiyor bu roman.Binlerceden sadece biri olan eylül magduru Bebek’i kusatan anafora okur olarak kapilmamak mümkün degil. Ask ve ayriligin fonunda belirginlesen darbe sorgusu bu romani mutlaka okunmasi gerekenlerden kiliyor.Savasacak adamlarla yönetecek adamlar birbirine karismisti ülkesinde. Devrimci bir mimar, yalin ayak resmediyordu onu; çok uzaga gidememesi için. Alt kattaki odalarinda, kapagi çiviyle çakilmis bir sandik vardi; adina “fakülte” dedigi. Bu hikâyenin geçtigi zamani hiç sevmemisti. Seksenli yillar yetmezmis gibi bir de Çernobil patlamisti; ama yinede bakmadan edememisti bir NATO askerinin gözbebeklerine. Yalanlari çoktu, masallari tarifsiz. Sakiz sisirip,”Bu senin düstügün uçurum.”diyordu komsusunun siyasi deli oglunu sandalyeye baglarken. Kaçmak istediginde garajdan çikan ilk otobüse binerdi, cebinde asgari ücretten kalan birkaç kurus ile.Izmir ask sehriydi; denizci hep âsik. Ve bir denizci bütün bildiklerini unutturmustu, “Denizcinin sapkasini takan kadin, denizci tarafindan öpülür.”gelenegiyle.